Η λύση...

Το ξέρα ότι η λύση θα βρεθεί... και το ξερα ότι θα επιλέξεις την καλύτερη...

Χαίρομαι πολύ μάτια μου...

Το δίλημμα...

Σε άκουσα χάλια το πρωί... αντιλήφθηκα στην φωνή σου εκνευρισμό... απογοήτευση... αλλά και μια πικρία... Σαν ένα μικρό παιδί που ψάχνει μια αγκαλιά να πέσει για να κρυφτεί και να μην το ενοχλεί κανείς πια...
Ταράχτηκα, κι όταν μου μίλησες αναστατώθηκα ακόμα πιο πολύ...
Ξέρω πως νιώθεις, πίστεψε με το ξέρω...
Μην στεναχωριέσαι αγάπη μου... κόπιασες πολύ για να το αποκτήσεις... Δεν θα το χάσεις τόσο εύκολα... Θα βρεθεί η λύση... Εύκολη, δύσκολη, δεν ξέρω! Μα θα βρεθεί!
Και θα το καβαλήσεις πάλι σαν αετός σκίζοντας τον δρόμο!

Όνειρο...ή μήπως αλήθεια...;;;

Ξύπνησα χαρούμενη, νιώθοντας πως περάσαμε όλη την νύχτα μαζί... Ήταν όνειρο άραγε...? Ή μήπως μια ένδειξη του τι πραγματικά συμβαίνει...

Ζητούσα φαγητό... παρόλο που μου χαμογελούσε... δεν μου έδινε...

Μου είπες θα φάμε μαζί... παρόλο που μου το πες δεν μου έδωσες...

Άραγε ήταν απλά ένα όνειρο, ή μήπως μια πραγματικότητα που εγώ δεν αντιλαμβάνομαι...?

Μήπως στην πραγματικότητα πάντα θα είσαι με εκείνη...κι εκείνη με σένα... κι εμείς οι "τρίτοι" του κύκλου ζούμε στην δική μας διάσταση...

Κάποτε πίστευα πως έτσι θα είμαστε εμείς οι δύο...

Κρυφά απ' όλους...εγώ δική σου κι εσύ δικός μου...

Σιχαίνομαι την κτητικότητα που αναγκάζομαι να χρησιμοποιήσω για να αποτυπώσω την σκέψη μου, δεν την εννοώ κυριολεκτικά, εσύ με ξέρεις...

Χθες σου είπα πως νυστάζω, και με ξάπλωσες δίπλα σου καθώς κοιμόσουν... Μα τα μάτια μου δεν μπόρεσαν να κλείσουν... Σκεφτόμουν, την γαλήνη που έδειχναν τα δικά σου κλειστά μάτια καθώς κοιμόσουν, κι αναρωτιόμουν...τι να ονειρεύεται;

Όνειρο μου... κάποια στιγμή πιστέυω πως θα καταλάβεις γιατί πάντα θα σαι ανεκπλήρωτο...

Προαίσθημα...

Έχω ένα προαίσθημα... ασυνήθιστο για μένα...
Δεν ξέρω τι πρόκειται να συμβεί, δεν ξέρω αν θα ναι καλό ή κακό...
Δεν ξέρω καν αν θα το μάθω...
Μα έχω ένα επίμονο προαίσθημα που δεν αφήνει το μυαλό μου να ησυχάσει, και προκαλεί στην καρδιά μου αναστάτωση... Ένας κόμπος δένεται το στομάχι μου και προσπαθώ να πω ότι όλα είναι καλά, αλλά μήπως δεν είναι...?
Ο χρόνος θα μου δείξει...ποιος ξέρει...

Νοσταλγία...

Περίεργο συναίσθημα... Απλά οδηγούσα με το αυτοκίνητο, ώσπου πέρασα μπροστά από το καφέ... Το καφέ που μαζί με μένα ζούσε τον έρωτα μου για σένα... Το καφέ που σου σέρβιρα κρύα σοκολάτα με Whisky, που με γέμισες φυστίκια, που μου μαθες να ανάβω τα φώτα στο αμάξι μου... Το στέκι που αράζαμε τα αυτοκίνητα μας δίπλα δίπλα και τα χαζεύαμε... που γελούσαμε και που τα βράδια βρισκόμασταν στα κρυφά... Κι είπα να σταματήσω... και στο πληκτρολόγιο να αποτυπώσω τις σκέψεις μου, τα συναισθήματα μου, παρέα με ένα Old Navy και τον Freddo που πάντα λάτρευα... και να νοσταλγήσω τις στιγμές που από τη μία τόσο θα θελα να ξαναζήσω...κι απ' την άλλη σκέφτομαι ότι τα πράγματα αλλάζουν...πόσο μάλλον οι άνθρωποι...πόσο μάλλον εμείς... το μόνο που δεν άλλαξε... το φτερούγισμα της καρδιάς μου στο άκουσμα της αναπνοής σου... Οι γρήγοροι χτύποι της στο άγγιγμα σου... Κι η ευτυχία στο βλέμμα μου όταν αντικρύζω το δικό σου...

Σ' αγαπάω ρε γαμώτο...

Άραγε μπορείς να καταλάβεις πόσο....;;;

Οι βουτιές...

Πήγαμε εκδρομή προχθές...στην Στυλίδα! Φύγαμε Σάββατο πρωί με το φορτηγό και γύρω στις 11 είμασταν εκεί! Καθήσαμε λίγο κι άμέσως πήγαμε στην παραλία! Και μετά στην πισίνα! Κι ήταν τόσο ωραία! Γελούσαμε, παίζαμε, κάναμε βουτιές! Πολλές βουτιές! Μέχρι που αδειάσαμε την πισίνα! Αργότερα ήρθε ο οδηγός για να γίνει η αλλαγή καθώς τον περιμέναμε δροσιστήκαμε με ένα παγωτάκι! Πήγα για λίγο στο δωμάτιο όσο μιλούσατε, ένιωθα κουρασμένη... Αγάπη μου άραγε πόση κούραση να νιωθες κι εσύ... Όταν αλλάξατε φορτηγά επέστρεψες στο δωμάτιο, κι αφού καθήσαμε λίγο ξαναπήγαμε στην πισίνα...

Καθήσαμε αντικρυστά, παρέα με την μουσική και τσιγάρο, και γελούσαμε με τα παιδιά που έκαναν βουτιές... Εκεί... αμίλητοι μα ελαφρά χαμογελαστοί, χαμένοι στις σκέψεις μας χαζεύοντας κι απολαμβάνοντας την ομορφιά της στιγμής... Ή ώρα ήταν ήδη 8...

"Πάμε για βουτιά, τι λες?"

"Πάμε!!!"

Βγήκαμε από την πισίνα στις 9.30! Παίζαμε σαν τα μικρά παιδιά, γελούσαμε... Όταν άναψαν τα φώτα της πισίνας ήταν ακόμα πιο όμορφα... Αγκαλιά μέσα στο νερό, χωρίς σκέψεις, χωρίς προβλήματα... "...μέσα στο νεράκι...πλέουμε αγκαλιά..."

Γύρω στις 10:30 ξεκινήσαμε για Αθήνα. Το ταξίδι ήταν ατέλειωτο, και κάποιες στιγμές με αναστάτωσε... Ξέρεις γιατί...

2.30 ήμασταν Αθήνα...

2.45 ήμουν ήδη στην αγκαλιά σου κι ονειρευόμουν μαζί σου!

4.30 ξύπνησα με τα φιλιά σου...ονειρευόσουν...

Ονειρεμένο σαββατοκύριακο...θέλω να το ζήσουμε ξανά!!!

Μοναξιά...

Χθες βρεθήκαμε για λίγο...πήγαμε από τον Γρηγόρη και μετά ο καθένας αλλού... Ένιωθα χαλαρή...όταν τρελαινόμουν σε έπαιρνα τηλέφωνο...και με τον τρόπο σου με ηρεμούσες... άραγε ήξερες ότι ήμουν τρελή εκείνη την στιγμή... Μπορεί, μάλλον ναι... όσο άνετη κι αν φαινόμουν... Μου κανε καλό όμως, και σένα σου κανε...
Θέλω να σε δω!!!